De verstrooide toekomst

Schrijven is niet alleen schrappen, tussen het schrappen door is het afwisselend meditatieve concentratie en een vertrouwd samenzijn met een solistisch avontuur. Een spannend verhaal dat zich niet in de ruimte voor mij, maar midden in mijn hoofd afspeelt, en juist daardoor meer dan levensecht is. Schrijven is ook het (her)beleven van gevoelens. Daar dan woorden als piketpaaltjes omheen groeperen, want de gevoelens zelf laten zich niet beschrijven, je kunt hooguit duiden waar ze zich bevinden.

In solistische weekenden met laptop en in een bijna ultieme rust schreef ik aan Eva en na drie jaar parttime kluizenaarschap voelde de afgelopen maand enigszins overweldigend. Eva is er nu. Toch nog plotseling. En in verschillende verschijningsvormen en gedaanten, artikelen, mails, op radio en TV. Ik geniet van VPRO boeken en van zinnen uit Eva die op internet worden gedeeld. Francine Herrebaut postte een alinea over familie.

Familie? Een etiket plak je op een potje. Maar zit er daardoor in het potje wat er op het etiket staat? Wat is er dan de betekenis van? De waarden die er aan gekoppeld zijn, vanuit dat basale verlangen naar veiligheid en geborgenheid? Familie, en wat er dan nog van over was.

Daar schrijf ik nu een verhaal over, hoe het is om een familie te zijn ten tijde van dementie. Hoe verandert de relatie met je ouders als een van hen dement wordt? Gisteren sprak ik een zevenendertig jaar jonge dame, haar moeder heeft ook corticobasale degeneratie, dezelfde vorm van dementie als Eva.

‘Ik mis haar terwijl ze er nog is’ zei ze.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *